Ο Oriental Dance, γνωστός ευρύτερα στη Δύση ως Belly Dance, δεν αποτελεί έναν ενιαίο παραδοσιακό χορό αλλά μια ευρύτερη οικογένεια χορευτικών πρακτικών της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Η σύγχρονη μορφή του αναπτύχθηκε μέσα από μια μακρά διαδικασία πολιτισμικών ανταλλαγών, κοινωνικών αλλαγών και καλλιτεχνικών επιρροών.

Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η εξέλιξη του αιγυπτιακού raqs sharqi, το οποίο κατά τον 20ό αιώνα διαμορφώθηκε ως σκηνικό είδος και ενσωμάτωσε στοιχεία από το μπαλέτο, το θέατρο και άλλες δυτικές σκηνικές μορφές. Η Badī’ah Masābnī υπήρξε μία από τις σημαντικές προσωπικότητες αυτής της μετάβασης.

Στο Oriental Dance, ο χορευτής μαθαίνει να απομονώνει και να ελέγχει διαφορετικά σημεία του σώματος: τον κορμό, τη λεκάνη, τους ώμους, τα χέρια και το κεφάλι. Οι κυματισμοί, οι δονήσεις, οι κύκλοι και οι μετακινήσεις του σώματος συνδυάζονται με τη μουσική και τους χαρακτηριστικούς ρυθμούς της ανατολιτικης μουσικής παράδοσης.

Το μάθημα δεν αφορά μόνο την εξωτερική εικόνα. Καλλιεργεί σωματική επίγνωση, συντονισμό, μουσικότητα, απομόνωση κινήσεων και προσωπική έκφραση.

Στις σχολές  μας αντιμετωπίζουμε τον Oriental Dance με σεβασμό στην πολιτιστική του προέλευση και με έμφαση στη σωστή τεχνική. Ο μαθητής προχωρά σταδιακά από τις βασικές κινήσεις και τους ρυθμούς στη σύνθεση, τον αυτοσχεδιασμό και τη σκηνική παρουσία.

Ένας χορός που σε μαθαίνει να γνωρίζεις καλύτερα το σώμα σου και να το μετατρέπεις σε μουσικό όργανο.